We moeten samen een vuist maken om de zorg te redden!

"We moeten samen een vuist maken om de zorg te redden" - liefde voor de zorg

We moeten samen een vuist maken om de zorg te redden! In het Eindhovens Dagblad lazen wij een oproep van de fractievoorzitter van de SP in Helmond, Lonneke Maraczi. Zij vindt dat we met zijn allen in opstand moeten komen tegen het huidige zorgbeleid. En dan met name tegen de marktwerking en tegen de hoge heren in Den Haag.

Pijnlijke gevolgen bezuiniging
Mevrouw Maraczi repte in haar opiniestuk over de pijnlijke gevolgen van jarenlang bezuiging en marktwerking. Zo komt dat steeds meer aan het licht. Zo ook het recente nieuws van 12 maart waarin werd verkondigd dat de vacatures in de zorg toenemen, en dat de rek er inmiddels uit is. Zij vindt dat iedereen met een beetje boerenverstand dit allang heeft moeten zien aankomen. Tegen alle waarschuwingen zijn de bewindslieden doorgegaan met de sloop en vermarketing van de zorg. Ze vraagt zich af wie deze crisis gaat oplossen. Zijn dat dezelfde bewindslieden die deze hebben veroorzaakt? Zorgminister Hugo de Jong grijpt gelukkig op dit moment wel in om de toenemende vacatures in te vullen.

Ouderenzorg
Mevrouw Maraczi vindt verzorgende in de ouderenzorg nog steeds het mooiste beroep dat er is. Maar ze concludeert dat het beroep ook steeds zwaarder wordt. En dat bij veel mensen hun tol gaat eisen. Veel verzorgenden doen hun werk met passie en gaan door tot ze erbij neervallen. Dat verklaart ook waarom zij niet massaal aan de bel trekken. Volgens Marcazi hebben zij helemaal geen tijd om in opstand te komen, omdat er dan niemand voor de mensen kan zorgen.

Marktwerking
Ook de zorgaanbieders zijn hier schuldig aan volgens Maraczi. Ondanks alle bezuinigingen zijn zij zich in allerlei bochten blijven wringen om het onmogelijke waar te kunnen maken. Ook zij hebben zich aan de marktwerking geconformeerd met alle gevolgen van dien: doorgedraaide controle, bureaucratie, protocollen, hoge kwaliteitseisen, meer taken, toenemende werkdruk, zonder nog oog te hebben waar echte goede zorg voor staat.

De crisis in de zorg kan alleen opgelost worden door de sector zelf. Om te beginnen door in verzet te komen tegen de marktwerking en de hoge heren in Den Haag. Geen concurrentie, maar samenwerking! Geen bezuinigingen, maar investeringen! Daar is Maraczi zich voor inzet. En wij kunnen ons daar goed in vinden. Jullie ook?

 

Reacties: 6

  1. Jeannette Vredebregt-Vos schreef:

    De zorg is als soep koken
    Al jarenlang kook ik soep. Lekkere groentesoep. Niks mis mee. Een paar jaren geleden kwam er een kennis die zei: “Schrijf het eens op, hoe je die soep maakt” . Ik vond het een goed idee, en ik noemde het “protocol voor soep”. Als ik soep ging koken, deed ik dat precies volgens mijn protocol. Toen kwam er iemand die zei: “als je nou eens precies opschrijft wat je erin doet, dan kun je de ingrediënten afvinken op een lijst”. Zo gezegd, zo gedaan. Ik noemde de lijst “ Huffels”, en vergat niets toe te voegen. Het kostte wel meer tijd, maar dat nam ik maar voor lief. Als ik eens van huis moest, vroeg ik één van de kinderen in de soep te roeren. Dat ging prima. Toen zei mijn dochter: “ Mam, je moet opschrijven wanneer je precies roert, hoelang, en hoe vaak”. “Dat is goed”, zei ik, en ik noemde het de “soep-rapportage”. Voortaan schreef ik eerst een overdracht voordat ik de deur uitging. Mijn buurman, die bij de vrijwillige brandweer is, kwam langs. Hij vroeg of ik wel dacht aan de veiligheid. “Houd je wel aan de voorschriften, voor je het weet heb je de vlam in de pan”. Daar had ik wel van gehoord, dus ging ik op cursus brandveiligheid, en, om het meteen maar goed te doen, leerde ik ook EHBO en reanimatie. We hadden die week geen tijd voor de soep. Na de scholing, waarvoor wij een certificaat kregen, hoorde ik dat niet iedereen zomaar mee mocht helpen met mijn soep. Men moest bevoegd en bekwaam zijn. Ik noemde de nieuwe regels de BIG registratie: Bijzondere Instructies Groentesoep. Voortaan werd eerst bekeken of men een certificaat had voor er geroerd mocht worden. Helaas mochten mijn kinderen niet meer helpen. Maar we vormden een gespreksgroep, we evalueerden, controleerden, en hielden team-overleg. En als er tijd over was, maakte ik gauw nog wat soep. Toen kwam mijn tante eens langs. Ze was op vakantie geweest, en had iets nieuws geleerd: JCI. “Dat betekent: Je Controleert Intensief”, zei ze. “Er zijn lijsten over hoe groot de pan moet zijn, hoe lang de pollepel, de potjes voor de ingrediënten, en richtlijnen voor de inrichting van de keuken”. “Ook mag je niet je keukenschort meer aan, maar moet je in je eigen kleding soep maken, dat is huiselijker”. “En hier heb ik lijsten voor de rapportage, het links- of rechtsom roeren, het vet-percentage, de calorieën, en natuurlijk de protocollen, de BIG-registratie, de observatielijsten, en de veiligheid- certificaten.” “En al deze lijsten worden periodiek gecontroleerd en ge-update”. “En we hebben een accreditatieplan, dat wil zeggen dat we bij elkaar in de pan gaan kijken”. “we houden evaluaties, en intervisies, kortom, aan álles wordt gedacht!” U begrijpt, dit is allemaal erg handig, en er is veel voor te zeggen. Maar ik denk wel tijdens het invullen van al die lijsten: “ Wie bekommert zich nog om de soep ?”

  2. […] Lees ook: We moeten samen een vuist maken om de zorg te redden!  […]

  3. Vermoeide zuster schreef:

    Zo waar….!Gek wordt je van die bureaucratisering en van die zakkenvullers aan de top die helaas niet over een nuchter boerenverstand beschikken.
    Het geld stroomt niet door naar de werkvloer, maar blijft helaas bovenin steken, waar ze voor elkaar mooie baantjes creëren

  4. P?J.v.d.Meij schreef:

    Het wordt hoog tijd als het nu al niet te laat is

Je reactie toevoegen