‘De huisarts is geen wondermiddel om de zorg betaalbaar te houden’

'De huisarts is geen wondermiddel om de zorg betaalbaar te houden'

De huisartspraktijken kleiner maken om nog meer taken van medisch specialisten over te kunnen nemen, is om meerdere redenen een slecht idee. Dit lazen wij op trouw.nl.

De huisartsen willen vandaag de dag een kleinere praktijkomvang (ze willen van 2200 naar 1800 patiënten), dit om nog meer taken van de specialisten te kunnen overnemen. De overheid, zorgverzekeraars en huisartsen laten niet na te benadrukken dat alleen op deze manier verdere stijging van de zorgkosten kan worden tegengegaan. Dat ziekenhuiszorg voor vergelijkbare zorg duurder is dan eerstelijnszorg, is te mooi om waar te zijn. Weliswaar zijn de declaraties van de specialist prijzig, maar dit betreft bedragen die niet juist zijn. Voor een eenvoudig polikliniekbezoek betaalt de patiënt mee aan de overheadkosten van het ziekenhuis. Die polikliniek bestaat uit beperkte ruimtelijke, personele en instrumentele faciliteiten, een setting die identiek is aan die waarin de huisarts zijn nering drijft. Per saldo is laagcomplexe zorg in de tweede lijn exact even duur als in de eerste.

Echte problemen
De echt problemen beginnen als de huisarts aan het twijfelen slaat. Doorsturen naar het ziekenhuis is veel ‘te duur’. Eerst zelf iets proberen. Veel patiënten uit dit semicomplexe zorgsegment worden uiteindelijk toch verwezen. De bezoeken aan en de behandelingen door de huisarts zijn nutteloos geweest. Belangrijker nog, patiënten arriveren in het ziekenhuis in een verder gevorderd stadium van de ziekte, wat de zorg hiervoor extra duur maakt. Bovendien staan zij bloot aan grotere gezondheidsrisico’s. En dat is niet wat we willen, toch? Tevens kost dit ook bakken met geld.

Al enkele decennia kennen wij het poortwachterssysteem, momenteel een van de strengste in Europa. Desondanks is onze gezondheidszorg nog steeds een van de duurste. Deze zorg kost ons 5600 euro per jaar per inwoner.Onze zuiderburen, met een onbelemmerde toegang tot de tweede lijn, geven 4200 euro per jaar uit. Nog meer zorg substitueren van de tweede naar de eerste lijn leidt tot nog hogere kosten. Waar de huisartsen angstvallig over zwijgen, is de kwaliteitsborging onder dit straffe regime. Sinds twee decennia is de duur van de opleiding tot huisarts drie jaar. In dezelfde periode is het takenpakket enorm uitgebreid. Zonder de daarbij horende scholingsinspanningen.

 

Geen reacties

Je reactie toevoegen